Łupki z Burgess (ang. Burgess Shale) – stanowisko paleontologiczne typu Konservat-Lagerstätte, odkryte 31 sierpnia 1909 roku przez Charlesa Walcotta w Górach Skalistych na przełęczy Burgessa (Kolumbia Brytyjska, Kanada), znajdujące się obecnie w obrębie Parku Narodowego Yoho. Zawiera środkowokambryjskie skamieniałości zachowane w czarnoszarym łupku mułowcowym, związane z biocenozą rozwiniętą u podnóża skłonu (na głębokości około 100 metrów) zachodniego szelfu kontynentu Laurencji w strefie równikowej. Jej wiek określa się na około 505 milionów lat[1].
Fauna (ponad 140 taksonów) reprezentowana przede wszystkim przez różnego rodzaju stawonogi: Marrella, Canadaspis, Olenoides (trylobit), drapieżne Anomalocaris, Laggania, Opabinia, Sidneyia; gąbki – Vauxia; niezmogowce – Ottoia; pennatularie – Thaumaptilon; pazurnice: Hallucigenia, Aysheaia; pierścienice – Canadia; eldonioidy – Dinomischus; ?mięczaki – Wiwaxia oraz ramienionogi, szkarłupnie. Z łupków z Burgess znany jest jeden z najstarszych strunowców – Pikaia.
Podobne stanowisko zostało znalezione później w Chengjiang (prowincja Junnan, Chiny).
Stanowisko łupków z Burgess, jako część kanadyjskich Gór Skalistych, od 1984 roku znajduje się na liście światowego dziedzictwa kulturowego i przyrodniczego ludzkości UNESCO.
Księga urodzaju | Skrzynki pocztowe | ogrody zimowe | Szanujmy wspomnienia | Nowe sytuacje
źródło Wikipedia